باز دلم گرفته است پرکشیده به سوی تو      تنها و ماتمزده ام از غم و هجـــر روی تو

 سر کشیده به آسمان صــــدای آه و زاریم      نیست دگرکسی مرا،پشت وپناه ویاریم 

تا به کی از فراق تو بی دل و جان فغان کنم        چند ز برگ ریز غـــــــــــم زرد شوم خـزان کنم

از غم و اندوه و عـــزا سوخت درون جـــان من        جمله فروغ آتشیــــن، تا به ابــــــد چنـــــان کنم

وقتی خیال تو سحر سوی من آید ای قمــــــر        چون گذرد ز موج خون خاصه که خونفشان کنم

سنگ شد آب ، از غمم ،آه نه سنگ و آهنم         کآتش روید از تنــــــم ، چونکــــه حدیث آن کنم